14 Οκτωβρίου 2009

Απουσία..



"Μόλις σε άφησα, έρχεσαι μαζί μου,
κρυστάλλινη ή τρεμάμενη,
ή ανήσυχη, πληγωμένη από μένα
ή ξέχειλη από έρωτα, καθώς τα μάτια σου
σφαλίζονται πάνω στο δώρο της ζωής
που αδιάκοπα σου αφήνω.
Αγάπη μου,
συναντηθήκαμε διψασμένοι και
ήπιαμε όλο το νερό και το αίμα,
βρεθήκαμε πεινασμένοι
και δαγκωθήκαμε
όπως δαγκώνει η φωτιά,
αφήνοντας πάνω μας πληγές.
Αλλά περίμενέ με,
φύλαξέ μου τη γλύκα σου.
Εγώ θα σου δώσω
κι ένα τριαντάφυλλο" rosΠάμπλο Νερούδα



17 Σεπτεμβρίου 2009

Σκέπτουμαι μια ζωή που θα 'τανε βαριά σα σήμερα...

Σκέπτουμαι μια ζωή που θα 'τανε βαριά σα σήμερα,
μονάχα αν έλειπες ταξίδι.
Το πρωί σκέπτουμαι τα μέλη σου
σφιχτοδεμένα -- εκεί κάπως εντοπίζω την αγκαλιά σου.
Το βράδυ βλέπω τα χείλια σου σαν το δαγκωμένο φρούτο.
Έλα, η μέρα είναι τόσο ωραία -- τα ποιήματα που
αγαπώ θέλω να τα ζήσω μαζί σου.
Μπορούσα τόσα πράματα
να τα μετατρέψω σε χαρά και να σ' τα δώσω.
Κάθε στιγμή μπορούσα να σου την κάνω μουσική
πρωτόγονη, γούνα μαλακιά, ζεστή, ηλεκτρισμένη, που
βουλιάζει βαθιά μέσα.
Χορός τέλεια ελεύθερος, αντί από
μέλη να 'χεις φτερά, και πάλι φτερά ονείρου.
Ή μυρουδιές-- μήπως θέλεις μυρουδιές;
Τότε θα 'ναι μυρουδιές δροσερές,
σαν μικροί καταρράκτες όλο πολυτρίχι -- ή σαν γιαλός
το πρωινό όπου βγαίνει και λιάζεται το φύκι, ο σταυρός,
ο αχινός -- και το κύμα στην αμμουδιά δεν είναι σοβαρό,μα παίζει.
Πέρα βέβαια η θάλασσα έχει μιαν απαλή τραγικότητα.


Μάτση Χατζηλαζάρου..Ποίηση σαν έκρηξη, ποίηση σαν έρωτας..