12 Μαΐου 2009

Πόσες σ'έχω αγαπήσει φορές

Πόσες σ΄έχω αγαπήσει φορές χωρίς καν να σε δω κι
ίσως δίχως να σε θυμάμαι,

δίχως νύξη καμιά της ματιάς σου, χωρίς να σε βλέπω,
κενταύρα,

σε τόπους αντίξοους,σε καυτά μεσημέρια:

ήταν το 'αρωμα απ'το στάρι που τόσο αγαπάω.

Ίσως σ'είδα ή πως πέρασες νόμισα υψώνοντας ένα ποτήρι,
κάτω απ'το φώς, της σελήνης τον Ιούνη,
ή ίσως ήσουν η μέση εκείνης της κιθάρας,
που στα σκότη την έκρουξα και ήχησε σαν τ'απροσμέ-
τρητο πέλαγο.

Σ΄αγαπούσα χωρίς να το ξέρω και γύρευα τη θύμηση σου.

Στ΄άδεια σπίτια έχω μπει με τη λάμπα για να κλέψω

τη ζωγραφιά σου.

Μα ήξερα πια πως ήσουνα..Ξάφνου

καθώς βάδιζες δίπλα μου σ΄άγγιξα

κι η ζωή μου σταμάτησε:

μπρος στα μάτια μου στεκόσουν,ρήγισα,

και βασιλεύεις...

Σαν πυρά μές στα δάση η φωτιά είν'το ριγάτο σου.

Pablo Neruda

05 Μαΐου 2009

Ύμνος του Έρωτος

Κικλήσκω μέγαν αγνόν εράσμιον ηδύν Ερωτα
τοξαλκή πτερόεντα πυρίδρομον εύδρομον ορμήι
συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις
ευπάλαμον διφυή πάντων κληίδας έχοντα
αιθέρος ουρανίου πόντου χθονός ηδ' όσα θνητοίς
πνεύματα παντογένεθλα θεά βόσκει χλοόκαρπος
ηδ' όσα Τάρταρος ευρύς έχει πόντος θ' αλίδουπος
μούνος γαρ τούτων πάντων οίηκα κρατύνεις
αλλά μάκαρ καθαραίς γνώμαις μύσταισι συνέρχου
φαύλους δ' εκτοπίους θ' ορμάς από τώνδ' απόπεμπε.

Μετάφραση:

Επικαλούμαι τον μεγάλο,αγνό,εράσμιο,γλυκύ 'Ερωτα,
τον εύτοξον,τον φτερωτόν,τον πυρίδρομο,τον ταχύ σε ορμή,
που παίζει με τους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους,
τον επιδέξιο,τον δίφυλο,των πάντων που κατέχει τα κλειδιά,
του ουρανίου αιθέρος,της θάλασσας,της γης,κι όσες πνοές
στους θνητούς πανταγόνες τρέφει η χλοόκαρπη θεά,
κι όσες ο ετρύχωρος Τάρταρος έχει κι ο θαλασσόγδουπος πόντος,
γιατί μόνον εσύ κρατάς το πηδάλιον όλων αυτών ΄
αλλά, μακάριε, με καθαρές διαθέσεις συνδέσου με τους μύστες,
κι απόδιωχνε απ'αυτούς τις φαύλες κι αλλόκοτες ορμές.

Ύμνος του Έρωτος (Oρφικά)